«ՄԱՐԴԻԿ, ՈՐՈՆՔ ԻՆՁ ԴՈՒՐ ԵՆ ԳԱԼԻՍ»
Ինձ դուր են գալիս մարդիկ, որոնք բաբախում են, որոնց հարկ չկա մղել ինչ-որ բանի, որոնց պետք չէ ասել, որ ինչ-որ բան անեն, որովհետև գիտեն, թե ինչ է պետք անել և հենց այդպես էլ անում են: Մարդիկ, որոնք «մշակում » են իրենց երազանքները, այնքան, մինչև որ այդ երազանքները տիրանում են իրենց իսկ իրականությանը: Ինձ դուր են գալիս մարդիկ, որոնք ունակ են իրենց քայլերով իրենց վրա վերցնել հանգամանքները, մարդիկ, որոնք վտանգում են իրականն ու անիրականը երազի հետևից գնալու համար, որոնք իրենց թույլ են տալիս փախչել խելամիտ խորհուրդներից՝ լուծումները թողնելով Աստծո ձեռքերում (Մարիո Բենեդետտի):
Իմ կարծիքով երազել միշտ պետք է: Սակայն միշտ պետք է իրականը անիրականից տարբերել: Յուրաքանչյուր ոք պետք է ունենա երազանք, այդ երազանքը դարձնի նպատակ, և նպատակը իրականություն։ թռչելու համար պետք են թևեր, նպատակներին հասնելու համար պետք են ոչ միայն երազանքներ, այլ նաև ցանկություն, աշխատասիրութուն, կամքի ուժ՝ հաղթահարելու կյանքի ցանկացած դժվարություն։ Բոլորը չէ որ ունեն այդ կամքի ուժը, քանի որ ոմանց դուր է գալիս ավելի շատ երազել, քան գործել։ Նրանք չհասնելով հաջողությունների ուրիշին են մեղադրում իրենց անհաջողությունների համար։ Լավ մարդը նա չի ով օգնում է բոլորին կամ նա ով խառնվում է ուրիշների կյանքին, այլ նա ով հասկանում է, որ «իր իրավունքները սահմանափակվում են այնտեղ, որտեղ սկսվում են ուրիշինը»։
Այսինքն ինձ դուր են գալիս այն մարդիկ ովքեր ապրում են իրենց կյանքուվ և եթե կարողանում են ինչ-որ տեղ նաև օգնում են մյուսներին, ովքեր ապրում են երջանիկ լինելու և երջանկացնելու համար։
Комментариев нет:
Отправить комментарий